Jak to. Jest?

Jak to jest. Jak to jest kochać? To takie niezrozumiałe dla mnie.

Jak to jest? Gdy o poranku możesz widzieć tą jedną ważną

dla ciebie osobę.

Trochę się pogubiłam, w tym tajemniczym świecie.

Zgubiłam ścieżkę. Poszłam na skróty. 

Obiecano mi koronę ze złota, a okazała się być słomianą.

Jak to jest.

Nie bać się następnego dnia. Zasypiać szczęśliwym, budzić się bezstresowym.

Co to za życie. 

Marne życie.

Bolące każdego dnia.

A ja ciągle mam nadzieję i nie pozwalam jej odejść.

Chociaż swoimi kolcami rani każdy skrawek mojego ciała.

Jak to jest?

Czy żyć dalej, czy pozwolić jej odejść.

Daleko.

Bo...

Trochę się pogubiłam, w tym okrutnym świecie,

gdzie nadzieja zastępuje słowo "Jutro".

Jak to jest.

Jak to jest?

Jak?