Tęsknie.

Boli mnie to trochę wewnętrznie. Tak blisko środka klatki piersiowej, o tutaj, tak boli bezszelestnie. To udawanie chyba weszło mi w nawyk. 

Wiecie - Udawanie, że wszystko jest w porządku, że wcale nie rujnuję swojego życia, że mi nie zależy... A ja się martwię,

ja myślę, 

ja czuję.

I już sama nie wiem co robić. Gubię się w tej drodze specjalnie uszytej dla mnie.

Wiecie co?

Zawsze jak komuś coś wyznaję, coś takiego od serca co niby czuje się mocno - zawsze dostaję po dupie. I nigdy nie wiem za co. No... Przecież ja chcę dobra.

Miłości.

Bliskości.

I czułości.

No... Czy ja pragnę tak wiele?

Poznałam kogoś w tym roku. A raczej odważyłam się napisać do tej osoby. I co? 

I było fajnie przez pół roku. Potem ten ktoś zrezygnował ot tak ze mnie. 

Wyrzucił ze swojego życia jak szmacianą lalkę, którą się wyrzuca gdy nie jest już nikomu potrzebna.

A ja... chciałam tylko trochę uwagi. 

I dostałam jej. Ale co z tego, gdy już jej nie ma?

Czy ja... Czy ja wyglądam na zabawkę, którą można porzucić?

No... chyba nie. 

A tak się czuję.

I mam sny teraz o tobie, z tobą. Wesoło jest bardzo, gdy dryfuję w nieznanym. 

Smutno gdy schodzę na ziemię. Gdy otwieram oczy i znowu to samo. 

Nie wiem co robić.

Bo tęsknie, bo pragnę Ciebie, jak nikogo innego jeszcze w życiu.

Ale co ja tam wiem, hah. 

O tej miłości, bliskości. No właśnie, co ja tam wiem...

Naprawdę nie wiem za co, ale przepraszam.

Odezwij się, proszę.

Inaczej umrę.